Remy Wilshaus.nl

Vandaag ben ik jarig. Hoera. Dertig lentes jong. De afgelopen dagen interviewde ik op deze site vrienden en familie over hoe het was toen zij dertig werden. Standaard sloot ik die interviews af met de vraag aan hen: welke vraag wil jij dat ik beantwoord in een op blog op mijn verjaardag, 7 juni? Hieronder de antwoorden.

Martijn van Schaik vroeg mij: “Wanneer word je eigenlijk 30? Om klokslag 12 u tussen 6 en 7 juni, op de tijd dat je geboren ben, of is het een fase?”
Dit is een terugkerende vraag in bijna alle interviews die ik heb gehouden. Waarom zoveel waarde hechten aan dat getal. Jelle verwoordde het mooi door te stellen dat hij op zijn 29ste als 30 was geworden. Dat vind ik een mooi beeld. Uiteindelijk gaat het natuurlijk niet om de exacte leeftijd. Het is voor mij een symbolisch moment om terug te kijken en vooruit te blikken. Na mijn twee studies en vrijwilligerswerk voor de Jonge Socialisten ben ik inmiddels vijf jaar aan het werk, hebben we vier jaar geleden een huis gekocht en zijn we vorig jaar getrouwd. Ik heb het gevoel dat ik over ga in een nieuwe levensfase. Mooi idee wel eigenlijk.

Gwen Wilshaus vroeg mij: “Wat zijn jou toekomst plannen nu en wat ga je er echt mee doen in de praktijk?”
Daarop kan ik verschillende antwoorden geven. Op de HvA ben ik pas net begonnen met een promotieonderzoek dat vier jaar duurt. Daar ben ik dus nog wel even mee bezig. Ook werk ik sinds dit jaar in de propedeuse van onze opleiding en heb ik er erg veel plezier in om het onderwijs in die fase te blijven verbeteren. Een uitdaging voor mij is om dat nog beter in samenspraak met de studenten te doen. Daarnaast vind ik het erg leuk om actief betrokken te blijven bij de politiek, dat staat voor mijn gevoel op dit moment op een laag pitje en dat is ook prima. Ik weet nog niet op welke manier ik hieraan de komende jaren invulling wil geven. Mede naar aanleiding van de interviews die ik de afgelopen week hier publiceerde ben ik mij bewust van het feit hoe belangrijk goede vrienden en familieleden zijn. Ik wil er op letten hiervoor voldoende tijd vrij te blijven maken. Met Marleen zou het natuurlijk geweldig zijn om een paar kleine kabouters op de wereld te zetten.

Denise Groeneveld vroeg mij: “Waar komt die enorme gedrevenheid (die ik zo in jou bewonder) in alles wat je doet, vandaan?
Ja hallo, je leeft maar één keer hoor! Alhoewel ik graag alleen in een donker hoekje zit zo nu en dan, spring ik er ook heel graag uit om de boer op te gaan, om mensen te ontmoeten, andere culturen en gebruiken te leren kennen, vanzelfsprekendheden ter discussie te stellen. Op de een of andere manier heb ik het idee hiermee een beetje haast te moeten maken. Ik weet nog niet zo goed waar dát nu vandaan komt, maar telkens heb ik wel het idee dat het morgen ook zomaar voorbij kan zijn..

Maarten Carpay vroeg mij: “Waar denk jij als dertiger je tevredenheid in te vinden; hoe voorkom je spijt?”
Door niet alleen maar mensen om mij heen te verzamelen die mij opjutten, vrolijk mee rennen en mijn enthousiasme om van alles aan te pakken stimuleren. Maar ook mensen te verzamelen die af en toe nee zeggen, bij mij doorvragen of iets nu écht zo belangrijk is als ik denk, of dat ik de lasten van de hele wereld kan dragen.. Misschien heb ik nu nog wel vooral anderen nodig om mij bewust te maken van de waarde van al mijn werk en betrokken. Een mooie ambitie om dit in de komende tien jaar op eigen kracht te leren doen. Ondertussen vind ik mijn tevredenheid in de vrienden en familie om mij heen.

Edith Koevoets vroeg mij: “Hoe zie jij je zelf over 20 jaar en waar ben je dan mee bezig of wat hoop je te hebben bereikt, zowel privé als zakelijk?” Marga Wilshaus vroeg mij: “Hoe kijk jij dan vooruit? Hoe zie jij jezelf als je mijn leeftijd hebt?”
Over twintig jaar, dat is een lange tijd. Moeilijk te voorspellen met zoveel passies als dat ik heb. Misschien ben ik dan op een of andere manier bij betrokken bij de politiek en het openbaar bestuur. Of misschien werk ik dan nog wel nog steeds in het onderwijs om nieuwe generaties leraren op te leiden. Ik zou ook zelfstandig ondernemer kunnen zijn op het gebied onderwijs en politiek en online media. Of misschien heb ik een geniale uitvinding gedaan die ik schaamteloos aan het uitventen ben. Ik zou het het leukste vinden als ik met een stel goede vrienden kan samenwerken. Hopelijk hebben Marleen en ik tegen die tijd een stel kinderen die zo langzamerhand de puberteit beginnen te verlaten, die zelfstandige kritische en enthousiaste mensen zijn geworden waarover ik trots aan iedereen vertel.

Sjoerd van den Berg vroeg mij: “Ik houd van statistieken, dus ik ben wel benieuwd naar enkele speciale momenten die je in jouw korte (20′er) leven hebt meegemaakt, zowel positief als negatief. En waarom deze momenten zo van belang zijn geweest. Wat heb je tot nu toe geleerd?”
Het belangrijkste dat ik heb geleerd? Koesteren wat dierbaar is, maar tegelijkertijd niet bang zijn wat te verliezen, een stap te zetten in het onbekende. Dat eerste gaat vooral om mensen, om familie en vrienden die dichtbij staan. Dat wordt natuurlijk zichtbaar als je mensen verliest die van belang zijn, of van belang zouden gaan worden. Maar dat wordt ook zichtbaar in de opbrengsten van hard werken, in veel tijd steken in het organiseren van feesten, politieke activiteiten, weekendjes weg. Dat geeft energie en dat levert blije en dankbare mensen op. Daarnaast heb ik geleerd af en toe van de gebaande paden te gaan, mezelf niet uit onzekerheid te vroeg terug te trekken uit interessante activiteiten of projecten. Ik heb daar meer dan eens spijt van gehad. Daarom heb ik mij zelf voorgenomen dat niet meer te doen als ik iets echt graag wil.

Henk Wilshaus vroeg mij: “Hoe kijk jij tegen mij aan, als jouw vader?”
Hoe ouder ik word, hoe ik mij er van bewust word hoeveel ik op mijn vader (en moeder) lijk en dat is mooi om mee te maken. Met Martijn zou ik een goede boom op kunnen zetten over dit fenomeen, over de manier waarop de cultuur van invloed is op de ontwikkeling van mensen. Dus de vraag hoe ik mijn vader zie lijkt wat mij betreft sterk op hoe ik mijzelf zie. Als een bedachtzame, nieuwsgierige, soms terug getrokken, soms uitbundig lachende, lieve en eerlijke man. Het beste voor met de mensen om hem heen. Dat ga ik ook doorgeven aan mijn (toekomstige) eigen kinderen.

Kim Putters vroeg mij: “Wat zou jij, over vijf tot tien jaar, doen als je de unieke kans hebt om je werkende leven geheel om te gooien en met Marleen samen een nieuwe weg in te slaan? Wat zou die weg kunnen zijn? Mijn tweede vraag luidt: waarin heb jij de afgelopen jaren zoveel geïnvesteerd dat je er de komende jaren voluit van gaat genieten?”
Tja, hoe zat het ook alweer met de four-hour-workweek? Ik zou meer mijn eigen tijd willen kunnen indelen, meer eigen baas willen zijn. Hier in Nederland op het snijvlak van onderwijs, politiek en bestuur. Maar tegelijkertijd ook wat meer buiten de stad willen wonen, met meer ruimte en groen om me heen. Concreter dan dit kan ik het helaas niet benoemen, ik blijf er op kauwen. Genieten ga ik de komende jaren vooral van de vriendschappen die ik in de afgelopen tien jaar heb opgebouwd. Ik vind het zo geweldig leuk dat dat zo’n gevarieerde groep mensen is, ieder met hun eigen kwaliteiten en eigenaardigheden. Met hun eigen vragen en manieren om mij uit te dagen en aan het denken te zetten.

Jelle de Ruyter vroeg mij: “Welke kans zou jij (als dertiger) nog graag willen krijgen?”
Ik zou het leuk vinden om in de komende jaren weer nieuwe delen van de wereld te verkennen, te werken, misschien een langere tijd in het buitenland te reizen, of een bijdrage kunnen leveren aan een ontwikkelingsproject. Weer nieuwe ideeën opdoen, nieuwe mensen te ontmoeten met andere culturele achtergronden. Ja, dat lijkt mij wel wat. Verder zou ik dolgraag beter stukken willen leren schrijven en mijzelf willen oefenen in de kunst van het debatteren. Een scherpe pen en tong. Graag ben ik de leerlingen van een oude meester die hierin een stuk samen met mij op wil lopen.

Marleen Haage vroeg mij: “Je bent bevlogen docent, slimme onderzoeker, wow echtgenoot, lieve familieman, betrouwbare vriend… maar wanneer ga je nu eens echt iets doen met je tomeloze creativiteit?”
Je hebt gelijk, misschien komt dat nu wel onvoldoende naar voren in de activiteiten waaraan ik het meeste van mijn tijd besteed. Allereerst ligt de uitdaging om dat binnen mijn huidige (vrijwilligers)werk een betere plek te geven. In mijn onderzoek kan ik daar bijvoorbeeld al beter zelf invulling aan geven. Maar ik moet er ook op letten dat het niet te veel wordt, dat ik er niet compleet door in beslag wordt genomen. Daarom is het leuk en interessant om gedurende een aantal werken ergens heel intensief aan te werken, maar na zo’n periode ook weer even te kunnen afkoelen, nieuwe plannen te kunnen maken en de batterij weer op te laden.