“Er is dus eigenlijk totaal geen verschil.”

Op 7 juni 1981 werd ik in Haarlem geboren. Dat betekent dat ik binnenkort 30 word. Een mijlpaal? In ieder geval wel een uitgelezen moment om terug te blikken en vooruit te kijken. Daarom heb ik tien vrienden geïnterviewd over het moment dat zij 30 werden. Hoe zag hun leven er toen uit? Wat waren hun dromen en idealen? Wat zijn de ludieke tips voor mij als aanstaande dertiger? Het gehele overzicht van de interviews tot nu toe vind je op deze pagina. Vandaag Sjoerd van den Berg (1980), wij zijn vrienden vanaf de vierde klas van de middelbare school en studeerden samen aan de pabo.

Sjoerd, er is altijd een korte periode in het jaar, van 7 juni tot 9 september, dat wij even oud zijn. Als ik 30 word ben jij al drie kwart jaar onderweg. Hoe is het om de twintig achter je te laten en als dertiger verder te gaan?
Er is dus eigenlijk totaal geen verschil. Dus de 9de september 2010 voelde ik mij niet een ander mens vergeleken met de 8ste september.

Toch beschouw ik dit nu als een mooi symbolisch moment om terug te kijken en vooruit te blikken. Had jij die neiging niet?
Nou, ik was nog niet helemaal klaar. De dag waarop je 30 wordt is denk ik niet het moment om terug te blikken of vooruit te kijken. Dat hangt meer af van je situatie, zowel thuis als op je werk. Ik werk nu bijna tien jaar op de Ark, en daardoor ben ik wel aan het nadenken of het niet eens tijd is iets anders te doen. En twee jaar terug, (28 dus), woonde ik nog met huisgenoten. Dat was ik toen zo’n zes jaar gewend, en ook dat was een moment om te kiezen voor een nieuwe start. Dus toen heb ik een benedenwoning gekocht.

Het is dus niet zozeer de leeftijd op zich die van belang is, maar de fase van je leven waar je op dat moment in zit en welke aan het veranderen is?
Ja, alleen klopt het wel dat deze fase zich meestal rond je dertigste aandient. Dan zijn de meeste mensen een aantal jaar aan het werk en ook thuis heb je dan vaak al een basis gelegd.

Ik herken wat je zegt. Na de tijd die je hebt besteed aan je opleiding zitten de eerste jaren van het ‘werkzame leven’ erop. Je gaat jezelf de vraag stellen: “Is dit het nou?”
Ja, meestal wel. Ik wilde schrijven ‘tenzij je al veel verschillende dingen gedaan hebt’, maar als ik erover nadenk geldt dan hetzelfde. Je hebt een bepaalde levensstijl ontwikkeld, en op het moment dat je veel dingen doet zoals jij het graag hebt, gaat het kriebelen en zoek je nieuwe uitdaging en ontwikkeling. Tenminste, mensen die bewust in het leven staan wel.

Zou dat iets van onze generatie zijn, of zouden onze ouders hetzelfde schrijven over de periode dat zij 30 werden?
Ik denk dat je in die tijd eerder een gezin stichtte, en daardoor je rol veranderde in het zorgen voor kinderen. Zoals Denise al eerder schreef, wordt dat dan je voornaamste doel. Je wilt dan graag dat je kinderen het goed hebben. Nu is dat vaak anders, en kiezen mensen eerder voor hun werk of eigen ontwikkeling om daarna pas aan een gezin te denken. Volgens mij is dat wel een verandering als je onze generatie met die van onze ouders vergelijkt (uitzonderingen daargelaten).

Wat zijn jouw dromen, idealen en/of ambities voor de komende jaren Sjoerd? Wat kriebelt er en wat ben je van plan ermee te gaan doen?
Dan moet ik eerst onderscheid maken in werk, thuissituatie en persoonlijke ontwikkeling. Wat dat laatste betreft, wil ik meer ontdekken en het ‘diepe instappen’ dan ik in het verleden heb gedaan. Ik ben vrij gehecht aan veiligheid. De eerste stappen zijn al gemaakt, zoals een huis kopen, alleen op vakantie gaan naar Australië e.d. Ook op werkgebied wil ik mij hier meer op richten, kiezen voor het onbekende. Ik ga komend schooljaar gebruiken om (in samenspraak met anderen) te kijken welke richting ik op wil gaan. Tot nu toe zit ik te denken aan bijvoorbeeld managementopleidingen. Daarnaast ben ik de laatste jaren heerlijk gewend aan onafhankelijkheid en te doen wat, wanneer en waar ik wil, maar is het voor mijn gevoel ook tijd om te investeren in het delen van mijn ervaringen en mijzelf. Eigenlijk komt het er dus op neer nog meer mijn eigen leven zelf te maken, en niet afhankelijk te zijn van wat er vanzelf gebeuren gaat.

Een interessante en waardevolle bewustwording.
Ja, denken lukt me heel goed hierover, nu nog actie.

Waar zit de aarzeling of belemmering dan in? Is dat het zoeken naar het vertrouwde en veilige?
Dat is een lastige vraag, want als ik dat precies wist dan zou bovenstaande niet mijn antwoord zijn. Maar, ik denk dat dit vooral onzekerheid is, en daaruit de voortkomende hang naar veiligheid. Ook nogal vreemd, want eigenlijk doe ik de dingen die ik doe goed.

Stiekem ben ik natuurlijk stik jaloers op jouw lange reis door Australië deze zomer. Zelf ben ik nog nooit alleen op pad geweest. Wij zijn ook maar gewoon meteen gaan studeren samen, alsof dat de gewoonste zaak was. Waar verheug je je het meest op tijdens die reis?
Wij zijn inderdaad meteen gaan studeren (trouwens een van de keren dat ik blij ben dat ik de ideeën van een ander gevolgd heb), vooral denk ik omdat wij vrij jong waren na de HAVO. Maar goed, ik ben inderdaad ook nog nooit alleen op vakantie geweest, en verheug me eigenlijk op de hele reis. Ik ga een hoop zien. En de afsluiting bij mijn goede ex-collega en vriendin Corine is ook iets om naar uit te kijken. Verder is het allemaal vrij spannend, en dat moet nog even plaatsmaken voor nog meer enthousiasme.

Mijn verjaardag staat voor de deur. Welke (ludieke) tips heb je voor de aanstaande dertiger? Volgend jaar alleen op reis door Australië?
Dat is misschien geen gek idee, anders ga je op je vijftigste naar Santiago de Compostela lopen of fietsen. Dan liever Australië. Ik heb geen tips. Vooral doen wat je leuk vind en waar je goed in bent.

Op 7 juni beantwoord ik vragen van de mensen die in de afgelopen week heb geïnterviewd. Wat is de vraag die jij aan dat lijstje wilt toevoegen?
Dat is fijn, er zijn al velen voor mij geweest. Ik houd van statistieken, dus ik ben wel benieuwd naar enkele speciale momenten die je in jouw korte (20er) leven hebt meegemaakt, zowel positief als negatief. En waarom deze momenten zo van belang zijn geweest. Wat heb je tot nu toe geleerd?

Duidelijke vraag. Dank voor je openhartigheid. Onze vriendschap is mij veel waard.
Graag gedaan. Ik werk natuurlijk graag mee aan dit speciale en bij jou passende initiatief. Ik hoop dat we er over 30 jaar nog eentje kunnen maken.

,

  • Marleen

    Hi Remi,

    Doet mij altijd denken aan het mooie gesprek dat ik had met mijn Opa van 93. Mijn vader, zijn zoon was toen net 65 geworden en ik was 25. Hij zei: Dat is raar hoor, als je je van binnen niet een ander mens voelt als toen ik 25 zoals jij was, en je ZOON gaat met pensioen. Ineens komt er een leeftijd dat mensen tegen je gaan praten alsof je een kind bent, maar IK voel me niet anders dan destijds. Ik zie dat de wereld veranderd, dat ik vrienden moet missen omdat ze overlijden maar in mijn hoofd ben ik geen ander mens dan toen.
    Bij iedere grens die ik zelf over moet (ik lig 17 jaar voor op jou) houd ik mezelf dit voor.
    Alleen voor de buitenwereld veranderd er iets, en lichamelijk kan je langzaam maar zeker minder, maar je wordt niet iemand anders.
    Het doet mij vermoeden, dat die leuke kinderen die Sjoerd nu ik de klas heeft, straks ook hele leuke volwassen worden. En dan maar hopen dat ze ons als gelijkwaardige blijven behandelen.

  • Pingback: 30, and counting… | Remy Wilshaus.nl