Op 7 juni 1981 werd ik in Haarlem geboren. Dat betekent dat ik binnenkort 30 word. Een mijlpaal? In ieder geval wel een uitgelezen moment om terug te blikken en vooruit te kijken. Daarom heb ik tien vrienden geïnterviewd over het moment dat zij 30 werden. Hoe zag hun leven er toen uit? Wat waren hun dromen en idealen? Wat zijn de ludieke tips voor mij als aanstaande dertiger? Het gehele overzicht van de interviews tot nu toe vind je op deze pagina. Vandaag mijn vrouw Marleen Haage (1980).
Het is natuurlijk wel een beetje gek, om mijn eigen vrouw te interviewen en het hemd van het lijf te vragen. Maar voor de mensen die jou niet kennen. Vertel, hoe zag jouw leven er uit toen je ruim een jaar geleden 30 werd.
Een beetje gek, dat is er juist zo leuk aan om jouw vrouw te zijn. Je doet soms een beetje gek! Maar goed, ik werd dertig toen we moe en voldaan van ons fantastische huwelijksfeest aan het bijkomen waren in Bella Italia.
Net getrouwd, net geïnstalleerd als lid van de Utrechtse Gemeenteraad. Waarover droomde jij in die tijd? Wat zijn jouw idealen?
Ja, ik heb het nog net niet zo bont gemaakt als Denise. Maar er veranderde veel in die tijd. Het was in de gemeenteraad voor mij een spannende tijd. Niet alleen door de verkiezingen, maar vooral door het proces van coalitieonderhandelingen dat daarna kwam. Het was maar goed dat de trouwjurk al klaar hing, want al mijn tijd werd hierdoor opgeslurpt… En oh ja, werken deed ik ook nog. Voor jou misschien lastig om te zien hoe ik meer en meer buiten de deur was.
Maar waar droomde je toen over?
Over het verschil maken voor de Utrechters waarvoor we zo hard campagne hadden gevoerd. Over het veiliger maken van onze wijken. Over het mooi en groen houden van onze stad. Over op een eerlijke manier bezuinigingen doorvoeren en de rekening van de crisis goed verdelen.
Nu ben je inmiddels ruim een jaar lid van de Gemeenteraad. Zoals ik ook al met Kim Putters besprak: tussen droom en daad… Hoe staat het er voor?
Natuurlijk is het een cliché, maar de werkelijkheid is altijd weerbarstiger en processen duren langer dan in je dromen. Ik ben goed op weg om door die bureaucratische processen mijn weg te vinden. Daarbij probeer ik goed bij te houden wat ik nu eigenlijk echt heb bereikt. Soms word ik moedeloos van hoe weinig mogelijkheden je hebt om (nieuwe) initiatieven te nemen, omdat de gemeente er financieel niet rooskleurig voorstaat. Maar aan de andere kant zijn de thema’s uit mijn portefeuille ook van de lange adem en doorzetten op wat door voorgangers is ingezet. Zo kopte de krant vandaag: “Criminele junk bijna verdwenen”. Dat is echt resultaat van wat de Annie Brouwers en Hans Spekmannen uit onze partij op poten hebben gezet. Hard en sociaal: grenzen stellen en kansen bieden, ook aan mensen die anderen al hadden afgeschreven. Daar hebben we uiteindelijk allemaal meer aan.
In eerdere interviews werd nog wel eens in twijfel getrokken of 30 als getal nu echt zo van belang is. Of het niet veel meer gaat om de veranderende levensfase om en nabij de 30. Hoe zie jij dit?
Kijk eens naar al jouw eigen inzet om dit persoonlijke interview-project op poten te zetten: het doet iets met je! Ik heb het zelf ervaren als een moment om mijn zegeningen te tellen in ons leven. We hebben het echt zó goed samen! Als tiener ben je vooral bezig met het ontdekken van je identiteit. Als twintiger leer je op eigen benen te staan. En als dertiger denk je: ‘hoe ver staat het nu met mijn dromen? Kan ik nog bijsturen? Wat zijn dingen die je echt nog graag wil doen?’
Het duurt nog maar even voordat ik jarig ben. Welke tips heb jij voor deze aanstaande dertiger? Graag gebaseerd op eigen ervaringen 
Ga antwoord zoeken op bovenstaande vragen. Waar wil je nog bijsturen? Je hebt afgelopen jaar de bijzondere weg ingeslagen om aan een promotietraject te beginnen. Om je inzet en creativiteit bewonder ik je mateloos. We willen samen graag papa en mama worden. Zijn er nog andere dingen die je wil? Of bewaar je die tot je 60ste? Kijk naar je ouders die na het spitsuur van hun gezin een avontuur in Frankrijk zijn begonnen. Je/we hebben nog tijd genoeg. Dus: blijf ambities houden en ze waarmaken, maar loop jezelf niet voorbij.
Op 7 juni beantwoord ik vragen van de mensen die ik heb geïnterviewd. Wat is de vraag die ik van jou moet beantwoorden op mijn blog op 7 juni?
Je bent bevlogen docent, slimme onderzoeker, wow echtgenoot, lieve familieman, betrouwbare vriend… maar wanneer ga je nu eens echt iets doen met je tomeloze creativiteit?