Archive | Persoonlijk

“Ik denk dat ik op mijn 29ste al dertig ben geworden.”

By Remy Wilshaus on 05 06 2011 in Persoonlijk

Op 7 juni 1981 werd ik in Haarlem geboren. Dat betekent dat ik binnenkort 30 word. Een mijlpaal? In ieder geval wel een uitgelezen moment om terug te blikken en vooruit te kijken. Daarom heb ik tien vrienden geïnterviewd over het moment dat zij 30 werden. Hoe zag hun leven er toen uit? Wat waren hun dromen en idealen? Wat zijn de ludieke tips voor mij als aanstaande dertiger? Het gehele overzicht van de interviews tot nu toe vind je op deze pagina. Vandaag Jelle de Ruyter (1980), wij zijn vrienden vanaf de vierde klas van de middelbare school.

Jelle, jij bent maar weinig ouder dan dat ik ben. We schelen ruim 15 maanden. Het moment dat jij 30 werd is daarom nog relatief kort geleden. Waar was jij op dat moment mee bezig?
Mijn antwoord op die eerste vraag lijkt een beetje op dat van Sjoerd denk ik. 15 maart 2010 (de dag dat ik dertig werd) is niet zo héél erg lang terug. Ik heb het toen in Bloemendaal gevierd waar ik met een stel huisgenoten woonde. Josette en ik waren toen bezig met de vraag of we gingen samenwonen. Bloemendaal bleek te duur, IJmuiden was wel lekker goedkoop. Ik ben alleen van mezelf niet zo’n IJmuidenaar, dus aan dat idee moest ik nog even wennen. Inmiddels wonen we er prima. Het was niet zo dat ik op mijn dertigste me ineens veel ouder voelde of anders. Dat gevoel had ik gek genoeg wel toen ik 29 werd. Toen had ik last van een soort quarterlife-crisis-achtig iets.

Sluit je je daarme aan bij de opvatting van Sjoerd dat het niet zozeer om de leeftijd gaat, als wel om de ‘levensfase’ waarin je zit?
Ja, precies. Ik denk dat ik op mijn 29ste al dertig ben geworden.

Ok, als je terugdenkt aan die tijd. Was je toen bewust bezig met plannen maken voor de tien jaar die daarop zouden volgen? Waar droomde je over?
Minder bewust dan nu. Ik had toen nog maar net een vriendin en in mijn omgeving waren nog niet zo veel mensen (van mijn leeftijd dus) getrouwd of met kinderen. Sinds vorig jaar ineens wel en ik merk dat ik nu veel meer bezig ben met vooruit plannen: gaan we een huis kopen, wanneer willen we trouwen en kinderen enzo… Toen ik dertig werd (of negenentwintig) was de situatie nog anders en dacht ik meer na over mijn carrière zonder daar direct tijdshorizons aan te verbinden en dergelijke. Dat is nu wel veranderd.

Je bent inmiddels voor jezelf begonnen. Een bewuste keuze om de carriere in eigen hand te nemen?
Ja, ik heb altijd gezegd dat als de kans zich voor zou doen om te gaan ondernemen, dat ik die dan met beide handen zou aangrijpen en die kans kwam eind vorig jaar.

Wat heeft het je opgeleverd om hiermee te beginnen? Waarom zou je anderen ook adviseren te gaan ondernemen?
Omdat je meer de vrijheid hebt om te doen wat je wil en te werken wanneer je wil. Het mooie is dat er steeds kansen op je pad komen die je direct kunt pakken. Nadeel is dat werk niet vanzelfsprekend is. Je moet naar mensen toe en uitleggen waarom jij zo fantastisch bent, wat zij beter kunnen doen als ze je inhuren of via via aan opdrachten komen. Dat moet je er wel voor over hebben. Overigens vind ik werken als zzp-er nog niet écht ondernemen, dat is het pas als je ergens in investeert en in meer of mindere mate financiële risico’s loopt. Daarvan is bij mij nog geen sprake, maar wie weet wat zich in de toekomst voordoet?

Mijn schoonzus deed eerder deze week haar beklag over de regeldruk vanuit de overheid op de kleine zelfstandige ondernemer. Zelf heb ik de belastinggids voor ondernemers ook wel eens opengeslagen en werd er niet direct vrolijk van. Hoe is jouw gemoedstoestand naar aanleiding hiervan?
Als jurist dubbel. Juristen leven bij de gratie van de complexiteit van regels. Als alles eenduidig was waren er geen juristen nodig. Als Europese subsidieregels simpel waren, dan had geen enkel waterschap, gemeente of provincie mij nodig om ze voor ze uit te leggen. Voor zzp-ers valt het nog wel mee vind ik. Het is meer de vraag wat je allemaal van de belasting af mag trekken enzo. Het rendeert om je daarvoor te laten adviseren (wat dus weer werk genereert voor een andere zzp-er). Voor de echte ondernemer, zoals mijn ouders bijvoorbeeld, is die regeldruk veel zwaarder. Het wordt allemaal veel complexer als je een eigen pand hebt, goederen in- en verkoopt, een bedrijfsauto rijdt of (het allerergst) personeel in dienst hebt.

In deze tijd rond mijn 30ste verjaardag vind ik het leuk om ook vooruit te kijken. Wat zijn jouw tips voor mij als aanstaande dertiger?
Ik ben niet zo heel lang dertiger, dus wellicht is het beter me deze vraag te stellen als ik veertig word, maar pak de kansen die je krijgt. Voor mij werkt dat prima voorlopig en ik denk dat het nu -in deze fase van je leven- relatief makkelijk is om ze te grijpen.

Op mijn verjaardag beantwoord ik de vragen van de mensen die ik deze periode heb geïnterviewd. Welke vraag van jou aan mij mag ik aan dat lijstje toevoegen?
Het zou een flauwe vraag zijn om te vragen “welke kansen zou jij nog willen pakken?”, omdat het maar net is welke kans zich voordoet, dus mijn vraag is: “Welke kans zou jij (als dertiger) nog graag willen krijgen?”

Comments { 0 }

“Tussen 30 en 40 is het heerlijk om steeds meer te kunnen handelen op ervaring”

By Remy Wilshaus on 05 06 2011 in Persoonlijk

Op 7 juni 1981 werd ik in Haarlem geboren. Dat betekent dat ik binnenkort 30 word. Een mijlpaal? In ieder geval wel een uitgelezen moment om terug te blikken en vooruit te kijken. Daarom heb ik tien vrienden geïnterviewd over het moment dat zij 30 werden. Hoe zag hun leven er toen uit? Wat waren hun dromen en idealen? Wat zijn de ludieke tips voor mij als aanstaande dertiger? Het gehele overzicht van de interviews tot nu toe vind je op deze pagina. Vandaag Kim Putters (1973), eind 2010 hielp ik Kim in zijn interne campagne als kandidaat lijsttrekker voor de PvdA in de Eerste Kamer. Een verkiezing welke hij verloor van Marleen Barth. Kim werd vervolgens de nummer 2 op de lijst en is eind mei 2011 herkozen in de Eerste Kamer.

Je bent geboren in 1973 en sinds 2003 lid van de Eerste Kamer. Dat betekent dat je in het jaar dat je dertig werd toetrad tot de Senaat. Hoe ben je daar op zo’n jonge leeftijd beland? Wat deed je verder in die tijd?
De Eerste Kamer was niet een jongensdroom die uit kwam, maar een prachtig mooie uitdaging die op mijn pad kwam. Ik was al jaren politiek geïnteresseerd en actief in mijn woonplaats Hardinxveld-Giessendam, en ik kwam vanwege mijn promotieonderzoek naar marktwerking in de gezondheidszorg meer in aanraking met de landelijke politiek. Na wat gesprekken met mensen die mij vroeger of ‘de EK niets voor mij was’ heb ik mij erin verdiept en gesolliciteerd. Het leek mij goed te laten zien dat ook jongere mensen kunnen reflecteren en dat er ook in dat deel van onze volksvertegenwoordiging een jongere generatie aanwezig was. Na enkele plezierige gesprekken (ik was wel echt bloednerveus) kwam ik op plaats 13 van de lijst. We hadden bij de verkiezingen in 2003 zelfs 19 zetels. Ruim verkiesbaar dus. Ik was daarnaast universitair docent bestuurskunde aan de Universiteit van Tilburg.

Sinds 2003 ben je volksvertegenwoordiger voor de PvdA. Wat waren jouw dromen, idealen en ambities? Wat was jouw belangrijkste reden om je aan te melden als kandidaat Eerste-Kamerlid?
Mijn idealen vat ik altijd samen onder het aloude adagium ‘eerlijk delen en gelijke kansen’. Iedere burger heeft recht op meedoen, op een gezond leven en op kansen om er in opleiding, werk en leefomgeving iets van te maken. Daar waar mensen door achterstelling die kansen niet krijgen is er voor de overheid en semi publieke organisaties een taak weggelegd om die kansen wel te bieden, daar wilde ik een bijdrage aan leveren. Daar heeft bij mij altijd een keerzijde aan gezeten: mensen moeten ook bereidheid tonen die kansen te benutten, en mogen daarop aangesproken worden. Als ze dat niet doen, of misbruik maken van voorzieningen, dan geldt daar ook de strengheid van de rechtvaardigheid. De belangrijkste reden voor mij om mij aan te melden als EK lid was om aan deze idealen in de zorg een bijdrage te leveren. Dat is een sector waarin de vraag ongelimiteerd is en de middelen beperkt. Dan komt het er echt op aan om eerlijk te delen, kansen te bieden en mensen aan te spreken. Daar valt in de zorg nog een wereld te winnen. Meer breed wilde ik de PvdA meer smoel geven, niet alleen op de zorg, maar door te laten zien dat ook jonge PvdA’ers in de EK een kritisch geluid laten horen en zich zorgen maken over ontwikkelingen in de samenleving, zoals de ongebreidelde vermarkting van voorzieningen, groepen die achterblijven, nieuwkomers, en de groeiende werkloosheid die in mijn kamerperiodes omvangrijker is geworden.

Het spreekwoord zegt: “Tussen droom en daad staan wetten en praktische bezwaren”. Letterlijk gezien heb je in de Eerste Kamer natuurlijk van alles over wetgeving te zeggen. Wat is er van jouw idealen terecht gekomen?
Het is een processie van Echternach: je doet een aantal stappen vooruit, denkt er bijna te zijn, en dan moet je weer een paar stappen terug doen. Per saldo ga je vooruit, maar het gaat langzaam. Zo ervaar ik ook het kamerwerk. Ik denk dat ik op terreinen als zorg, milieu, onderwijs en binnenlandse zaken toch steeds (soms beperkte) bijsturing heb kunnen plegen. Een eerlijker regeling rond het eigen risico in de zorg door goede compensatie voor chronisch zieken en gehandicapten te regelen (die kunnen er immers niets aan doen dat ze ziek zijn, naar de dokter moeten, al hoge zorgkosten hebben en dan ook nog eens een eigen risico per definitie kwijtraken). Maar ook op milieu terrein hebben we natuur en gezondheid beter weten te verankeren in het regeringsbeleid dat steeds meer de economie en de mobiliteit centraal stelde. Samen met Margriet Meindertsma heb ik daar keer op keer op gehamerd en ook borging van natuur- en milieu weten te bewerkstelligen. Dat is dan in wetgeving, want in de uitvoering is het weer wat anders. Ik heb gemerkt dat van Kamerleden continue alertheid gevraagd moet worden op wat de regering en uitvoerders nu eigenlijk met de politieke wensen doen. Soms kom je bedrogen uit. Ik ben zeer alert geworden op uitvoerbaarheid van wetgeving. Daar schort het namelijk vaak aan.

Terug naar mijn verjaardag. Helaas word ik geen lid van de Eerste Kamer dit jaar Ik beschouw je als mijn persoonlijke vertegenwoordiger daar. Welke (ludieke) tips heb je voor mij als aanstaande dertiger?
Dertig is een prachtige leeftijd. Tip 1: kijk uit naar 33, want dat vind ik de meest geweldige leeftijd die ik ooit had. Waarom weet ik niet, maar 33 voelt heerlijk. Verder is een tip om nu – na je investering van de afgelopen 15 tot 20 jaar in jezelf – na te denken wat je ermee gaat doen. Neem de komende jaren om de match tussen jouw eigen ontwikkeling en die van jouw directe omgeving te zoeken. Sta jezelf toe daarin out of the box te denken. Tussen 30 en 40 is het heerlijk om steeds meer te kunnen handelen op ervaring, maar ook om stiekem na te denken over welke nieuwe dingen je daarna zou willen gaan doen. Nieuwe uitdagingen. Maar geniet dus vooral ook van wat je hebt geïnvesteerd in jezelf en in anderen. Dat is mijn belangrijkste conclusie over de dertiger jaren

Op 7 juni beantwoord ik op mijn blog vragen van de mensen die ik in de afgelopen dagen heb geïnterviewd. Wat is jouw vraag aan mij in verband met mijn naderende dertigste verjaardag?
Mijn vraag zou in het verlengde daarvan dus zijn wat jij, over vijf tot tien jaar, zou doen als je de unieke kans hebt om je werkende leven geheel om te gooien en met Marleen samen een nieuwe weg in te slaan. Wat zou die weg kunnen zijn? Mijn tweede vraag luidt: waarin heb jij de afgelopen jaren zoveel geïnvesteerd dat je er de komende jaren voluit van gaat genieten?

Comments { 0 }

“Je bent aangekomen op een geweldige leeftijd!”

By Remy Wilshaus on 04 06 2011 in Persoonlijk

Ik was er al een paar jaar toen jij dertig werd. Hoe zag jouw leven er uit toen je dertig was? Het was het jaar dat ik naar school ging.
Je werd vier en moest! Toen wel echt naar de kleuterschool, na een paar jaar aanmodderen op de peuterspeelzaal, wel leuk, niet leuk, veel huilen om je moeder en zo. Dat jaar ben ik weer begonnen met werken en vond dat erg leuk, eens iets anders dan thuis de boel draaiende houden. Dat werk heb ik dertien jaar met veel plezier gedaan.

Toen jij dertig werd had je al twee kinderen uit de luiers en op school. Nu ik dertig word is dat totaal anders. Hoe is dat voor jou om te zien, dat wij zo veel later zijn?
Wat voor mij wel belangrijk is, is dat mijn twee kinderen kunnen doen in het leven wat zij zelf willen en ik hoop dat wij jullie daarin genoeg hebben gestimuleerd. Ik ga er vanuit en volgens mij is dat ook zo dat jullie alle twee prima jullie eigen keuzes kunnen maken en naar mijn mening prima in jullie leven staan.

Terug naar jouw tijd als dertiger. Hoe keek jij vooruit in die tijd? Wat was jouw beeld van wat er nog komen ging?
Dat is lastig! Ik had natuurlijk ook wel wat dromen maar deze doen laten uitkomen was wat lastig met een opgroeiend gezin dus komt het er op neer dat ik meer met de kinderen bezig was dan met mezelf. Je kunt op jouw leeftijd heel veel plannen hebben en als op mijn leeftijd daar de helft van tot uiting komen mag je denk ik heel blij zijn.

Ook al is dat nog niet aan de orde bij ons, ik kan mij er van alles bij voorstellen dat in die fase van je leven de focus heel dicht bij huis ligt met de zorg voor je kinderen. Welke tips heb je voor de aanstaande dertiger?
Je bent aangekomen op een geweldige leeftijd, dat zul je pas goed beseffen als je mijn leeftijd zult bereiken dus geniet, geniet, geniet!!

Welke vraag wil je mij stellen om te beantwoorden in een blog op 7 juni?
Hoe kijk jij dan vooruit? Hoe zie jij jezelf als je mijn leeftijd hebt?

Comments { 0 }

“Gewoon gaan voor wat je wilt en door zetten.”

By Remy Wilshaus on 03 06 2011 in Persoonlijk

Toen jij 30 werd was ik er nog niet. Hoe ging het er toen aan toe bij ons thuis? Waar was jij mee bezig?
Op dat moment was ik vooral met mijn vader bezig die heel erg ziek was.

Wat betekende dat voor jou? Was je bij hem om te helpen? Mee naar het ziekenhuis? Hoe was dat?
Ja ik ging altijd met hem mee naar het ziekenhuis en ook reed ik met hem heel Haarlem en omstreken in de rondte en hoorde al zijn verhalen over hoe het vroeger was en waar hij was opgegroeid.

Dat is een mooi beeld, opa en jij in de auto door Haarlem. Wat waren de belangrijke plekken voor opa die hij toen heeft laten zien?
Onder andere zijn geboorteplaats Sloten waar we ook nog bij een oude bakker krentensloffen gingen halen, hij zei dan tegen mij: “Kijk Henk, hier zitten nog krenten in, bij die van de supermarkt heb je een fiets nodig om naar de krenten te zoeken.” Verder zijn we veel naar de haven van IJmuiden geweest om een gebakken visje te eten, dat deden we vroeger ook altijd.

Vlak nadat ik werd geboren kwam opa te overlijden. Ik vind het een fijn idee dat opa mij nog heeft gezien. Wat betekende het voor jou om op zo’n jonge leeftijd je vader te verliezen?
Ik moet je zeggen dat ik het verschrikkelijk vond om mijn vader op z’on jonge leeftijd te verliezen. Je maatje is weg en je kunt niets meer aan hem vragen, en nu dertig jaar later zit ik nog met heel veel vragen, ik had zo graag nog veel meer van hem willen weten.

Wat is het belangrijkste dat je van hem hebt geleerd?
Ik denk dat dit het is: gewoon gaan voor wat je wilt en door zetten.

Waar droomde jij van, zo rond je dertigste? Welke plannen had je?
Ik droomde in ieder geval van het nog krijgen van een zoon en verder een huisje in Frankrijk, nou dit lijk mij wel uitgekomen.

Jouw dochter is ook al plannen aan het maken om naar het buitenland te vertrekken. Waar komt die aandrang vandaan bij jullie?
Ik weet het niet, maar misschien komt het ook nog bij jou.

Welke (ludieke) tips heb je voor de aanstaande dertiger?
Dit is erg moeilijk, ik denk gewoon jezelf blijven en vooral doen wat je leuk vindt.

Welke vraag wil je mij stellen om te beantwoorden in een blog op 7 juni?
Hoe kijk jij tegen mij aan, als jouw vader?

Comments { 0 }

“Er is dus eigenlijk totaal geen verschil.”

By Remy Wilshaus on 02 06 2011 in Persoonlijk

Op 7 juni 1981 werd ik in Haarlem geboren. Dat betekent dat ik binnenkort 30 word. Een mijlpaal? In ieder geval wel een uitgelezen moment om terug te blikken en vooruit te kijken. Daarom heb ik tien vrienden geïnterviewd over het moment dat zij 30 werden. Hoe zag hun leven er toen uit? Wat waren hun dromen en idealen? Wat zijn de ludieke tips voor mij als aanstaande dertiger? Het gehele overzicht van de interviews tot nu toe vind je op deze pagina. Vandaag Sjoerd van den Berg (1980), wij zijn vrienden vanaf de vierde klas van de middelbare school en studeerden samen aan de pabo.

Sjoerd, er is altijd een korte periode in het jaar, van 7 juni tot 9 september, dat wij even oud zijn. Als ik 30 word ben jij al drie kwart jaar onderweg. Hoe is het om de twintig achter je te laten en als dertiger verder te gaan?
Er is dus eigenlijk totaal geen verschil. Dus de 9de september 2010 voelde ik mij niet een ander mens vergeleken met de 8ste september.

Toch beschouw ik dit nu als een mooi symbolisch moment om terug te kijken en vooruit te blikken. Had jij die neiging niet?
Nou, ik was nog niet helemaal klaar. De dag waarop je 30 wordt is denk ik niet het moment om terug te blikken of vooruit te kijken. Dat hangt meer af van je situatie, zowel thuis als op je werk. Ik werk nu bijna tien jaar op de Ark, en daardoor ben ik wel aan het nadenken of het niet eens tijd is iets anders te doen. En twee jaar terug, (28 dus), woonde ik nog met huisgenoten. Dat was ik toen zo’n zes jaar gewend, en ook dat was een moment om te kiezen voor een nieuwe start. Dus toen heb ik een benedenwoning gekocht.

Het is dus niet zozeer de leeftijd op zich die van belang is, maar de fase van je leven waar je op dat moment in zit en welke aan het veranderen is?
Ja, alleen klopt het wel dat deze fase zich meestal rond je dertigste aandient. Dan zijn de meeste mensen een aantal jaar aan het werk en ook thuis heb je dan vaak al een basis gelegd.

Ik herken wat je zegt. Na de tijd die je hebt besteed aan je opleiding zitten de eerste jaren van het ‘werkzame leven’ erop. Je gaat jezelf de vraag stellen: “Is dit het nou?”
Ja, meestal wel. Ik wilde schrijven ‘tenzij je al veel verschillende dingen gedaan hebt’, maar als ik erover nadenk geldt dan hetzelfde. Je hebt een bepaalde levensstijl ontwikkeld, en op het moment dat je veel dingen doet zoals jij het graag hebt, gaat het kriebelen en zoek je nieuwe uitdaging en ontwikkeling. Tenminste, mensen die bewust in het leven staan wel.

Zou dat iets van onze generatie zijn, of zouden onze ouders hetzelfde schrijven over de periode dat zij 30 werden?
Ik denk dat je in die tijd eerder een gezin stichtte, en daardoor je rol veranderde in het zorgen voor kinderen. Zoals Denise al eerder schreef, wordt dat dan je voornaamste doel. Je wilt dan graag dat je kinderen het goed hebben. Nu is dat vaak anders, en kiezen mensen eerder voor hun werk of eigen ontwikkeling om daarna pas aan een gezin te denken. Volgens mij is dat wel een verandering als je onze generatie met die van onze ouders vergelijkt (uitzonderingen daargelaten).

Wat zijn jouw dromen, idealen en/of ambities voor de komende jaren Sjoerd? Wat kriebelt er en wat ben je van plan ermee te gaan doen?
Dan moet ik eerst onderscheid maken in werk, thuissituatie en persoonlijke ontwikkeling. Wat dat laatste betreft, wil ik meer ontdekken en het ‘diepe instappen’ dan ik in het verleden heb gedaan. Ik ben vrij gehecht aan veiligheid. De eerste stappen zijn al gemaakt, zoals een huis kopen, alleen op vakantie gaan naar Australië e.d. Ook op werkgebied wil ik mij hier meer op richten, kiezen voor het onbekende. Ik ga komend schooljaar gebruiken om (in samenspraak met anderen) te kijken welke richting ik op wil gaan. Tot nu toe zit ik te denken aan bijvoorbeeld managementopleidingen. Daarnaast ben ik de laatste jaren heerlijk gewend aan onafhankelijkheid en te doen wat, wanneer en waar ik wil, maar is het voor mijn gevoel ook tijd om te investeren in het delen van mijn ervaringen en mijzelf. Eigenlijk komt het er dus op neer nog meer mijn eigen leven zelf te maken, en niet afhankelijk te zijn van wat er vanzelf gebeuren gaat.

Een interessante en waardevolle bewustwording.
Ja, denken lukt me heel goed hierover, nu nog actie.

Waar zit de aarzeling of belemmering dan in? Is dat het zoeken naar het vertrouwde en veilige?
Dat is een lastige vraag, want als ik dat precies wist dan zou bovenstaande niet mijn antwoord zijn. Maar, ik denk dat dit vooral onzekerheid is, en daaruit de voortkomende hang naar veiligheid. Ook nogal vreemd, want eigenlijk doe ik de dingen die ik doe goed.

Stiekem ben ik natuurlijk stik jaloers op jouw lange reis door Australië deze zomer. Zelf ben ik nog nooit alleen op pad geweest. Wij zijn ook maar gewoon meteen gaan studeren samen, alsof dat de gewoonste zaak was. Waar verheug je je het meest op tijdens die reis?
Wij zijn inderdaad meteen gaan studeren (trouwens een van de keren dat ik blij ben dat ik de ideeën van een ander gevolgd heb), vooral denk ik omdat wij vrij jong waren na de HAVO. Maar goed, ik ben inderdaad ook nog nooit alleen op vakantie geweest, en verheug me eigenlijk op de hele reis. Ik ga een hoop zien. En de afsluiting bij mijn goede ex-collega en vriendin Corine is ook iets om naar uit te kijken. Verder is het allemaal vrij spannend, en dat moet nog even plaatsmaken voor nog meer enthousiasme.

Mijn verjaardag staat voor de deur. Welke (ludieke) tips heb je voor de aanstaande dertiger? Volgend jaar alleen op reis door Australië?
Dat is misschien geen gek idee, anders ga je op je vijftigste naar Santiago de Compostela lopen of fietsen. Dan liever Australië. Ik heb geen tips. Vooral doen wat je leuk vind en waar je goed in bent.

Op 7 juni beantwoord ik vragen van de mensen die in de afgelopen week heb geïnterviewd. Wat is de vraag die jij aan dat lijstje wilt toevoegen?
Dat is fijn, er zijn al velen voor mij geweest. Ik houd van statistieken, dus ik ben wel benieuwd naar enkele speciale momenten die je in jouw korte (20er) leven hebt meegemaakt, zowel positief als negatief. En waarom deze momenten zo van belang zijn geweest. Wat heb je tot nu toe geleerd?

Duidelijke vraag. Dank voor je openhartigheid. Onze vriendschap is mij veel waard.
Graag gedaan. Ik werk natuurlijk graag mee aan dit speciale en bij jou passende initiatief. Ik hoop dat we er over 30 jaar nog eentje kunnen maken.

Comments { 2 }

“Genieten met mijn blote voetjes in azuurblauw water.”

By Remy Wilshaus on 01 06 2011 in Persoonlijk

Omdat jij en Gwen pas een paar jaar samen zijn ken ik je natuurlijk helemaal niet van toen jij 30 was. Hoe zag jouw leven er uit toen uit? Waarmee was je bezig?
Ik ben al zo oud, dat ik het niet meer weet Wat ik me wel kan herinneren is dat ook ik een eigen bedrijf had toen. Dit heb ik vijf jaar gedaan en toen besloten om in dit prachtige ondernemersland maar wat anders te gaan doen, dus gewoon weer in loondienst.

Daar spreekt iets uit als dat het leven als ondernemer er niet makkelijk op wordt gemaakt, klopt dat?
Ja dat kun je wel zeggen, als we het over Nederland hebben. Alle regeltjes als kleine ondernemer zijn maken het niet bevorderlijk. Kortom ondernemer blijf je, maar niet in Nederland!

Is die ervaring zo bepalend geweest dat je als ondernemer bent gestopt?
Blijkbaar. Anders was ik ook failliet gegaan vanwege de economie maar ook vanwege verzekeringen voor werknemers (ziekte etc.) die ik als startende ondernemer nog niet kon betalen.

Wat was jouw plan met die onderneming? Wat voor een zaak was het eigenlijk?
Ontzettend rijk worden en dan gaan genieten met mijn blote voetjes in azuurblauw water. Mijn zaak was overigens een werving en selectiebureau. Na een tweetal jaar ben ik advies werk gaan doen voor organisaties.

Dat klinkt erg aanlokkelijk… Azuur blauw water… Wat is het mooiste azuur blauwe water dat je tot op heden hebt gezien? En wat was er verder te beleven dan alleen dat mooie water?
Het mooiste water was toch wel op Curacao. Daarnaast was het zwemmen met dolfijnen een enorme belevenis. Althans ik mocht het langs de zijlijn vastleggen toen Gwen allerlei kunstjes deed met deze prachtige beesten. Dat zou ik graag ook nog eens een keer willen gaan doen.

Deze zomer sta je met je voeten in het zand, nabij het azuur blauwe water van de Noordzee, om met mijn zus te trouwen. Waar dromen jullie samen over? Waarom gaan jullie samen verder?
Onze dromen zijn gelukkig dezelfde. Zoals Gwen al aangaf willen wij beide ervaren hoe het is om in het buitenland een onderneming op te zetten. Ik wil niet op mijn 65ste of 67ste nu, spijt moeten hebben van iets wat ik niet heb gedaan terwijl ik er altijd van heb gedroomd. Gelukkig is dat ons beider droom en met onze wilskracht, ervaring maar vooral ook omdat we het samen fijn hebben gaat dit lukken. Dus daarbij ook gelijk het antwoord waarom wij samen verder willen. Samen genieten van het leven plezier maken en nieuwe uitdagingen aan gaan. Daar moet je wel in een relatie er twee voor hebben. Ook is het misschien nog wel belangrijker dat we aan elkaar steun hebben en altijd voor elkaar klaar staan en veel lol hebben samen.

Op 7 juni vier ik mijn dertigste verjaardag. Ook al is het voor jou al een tijd geleden.. welke (ludieke) tips heb je voor mij de aanstaande dertiger?
Ludieke tip. Eigenlijk is elke leeftijd die je mag worden er een met nieuwe uitdagingen en veranderingen. Zo ook als je dertig wordt. Dus zoals ik altijd zeg geniet elke dag en heb vooral veel plezier in je leven, streef je dromen met elkaar na. Dertig is een mooie leeftijd, zeker als je op je honderdste kan zeggen tegen Marleen: “We hebben genoten en datgene gedaan wat we samen wilden bereiken gedaan”!!

Welke vraag wil je mij stellen om te beantwoorden in een blog op 7 juni? Wat heb je altijd nog willen weten van die kleine aanstaande zwager? Je mag één vraag stellen..
Hoe zie jij je zelf over 20 jaar en waar ben je dan mee bezig of wat hoop je te hebben bereikt, zowel privé als zakelijk?

Comments { 0 }

← Older posts Newer posts →