Op 7 juni 1981 werd ik in Haarlem geboren. Dat betekent dat ik binnenkort 30 word. Een mijlpaal? In ieder geval wel een uitgelezen moment om terug te blikken en vooruit te kijken. Daarom heb ik tien vrienden geïnterviewd over het moment dat zij 30 werden. Hoe zag hun leven er toen uit? Wat waren hun dromen en idealen? Wat zijn de ludieke tips voor mij als aanstaande dertiger? Het gehele overzicht van de interviews tot nu toe vind je op deze pagina. Vandaag Kim Putters (1973), eind 2010 hielp ik Kim in zijn interne campagne als kandidaat lijsttrekker voor de PvdA in de Eerste Kamer. Een verkiezing welke hij verloor van Marleen Barth. Kim werd vervolgens de nummer 2 op de lijst en is eind mei 2011 herkozen in de Eerste Kamer.

Je bent geboren in 1973 en sinds 2003 lid van de Eerste Kamer. Dat betekent dat je in het jaar dat je dertig werd toetrad tot de Senaat. Hoe ben je daar op zo’n jonge leeftijd beland? Wat deed je verder in die tijd?
De Eerste Kamer was niet een jongensdroom die uit kwam, maar een prachtig mooie uitdaging die op mijn pad kwam. Ik was al jaren politiek geïnteresseerd en actief in mijn woonplaats Hardinxveld-Giessendam, en ik kwam vanwege mijn promotieonderzoek naar marktwerking in de gezondheidszorg meer in aanraking met de landelijke politiek. Na wat gesprekken met mensen die mij vroeger of ‘de EK niets voor mij was’ heb ik mij erin verdiept en gesolliciteerd. Het leek mij goed te laten zien dat ook jongere mensen kunnen reflecteren en dat er ook in dat deel van onze volksvertegenwoordiging een jongere generatie aanwezig was. Na enkele plezierige gesprekken (ik was wel echt bloednerveus) kwam ik op plaats 13 van de lijst. We hadden bij de verkiezingen in 2003 zelfs 19 zetels. Ruim verkiesbaar dus. Ik was daarnaast universitair docent bestuurskunde aan de Universiteit van Tilburg.

Sinds 2003 ben je volksvertegenwoordiger voor de PvdA. Wat waren jouw dromen, idealen en ambities? Wat was jouw belangrijkste reden om je aan te melden als kandidaat Eerste-Kamerlid?
Mijn idealen vat ik altijd samen onder het aloude adagium ‘eerlijk delen en gelijke kansen’. Iedere burger heeft recht op meedoen, op een gezond leven en op kansen om er in opleiding, werk en leefomgeving iets van te maken. Daar waar mensen door achterstelling die kansen niet krijgen is er voor de overheid en semi publieke organisaties een taak weggelegd om die kansen wel te bieden, daar wilde ik een bijdrage aan leveren. Daar heeft bij mij altijd een keerzijde aan gezeten: mensen moeten ook bereidheid tonen die kansen te benutten, en mogen daarop aangesproken worden. Als ze dat niet doen, of misbruik maken van voorzieningen, dan geldt daar ook de strengheid van de rechtvaardigheid. De belangrijkste reden voor mij om mij aan te melden als EK lid was om aan deze idealen in de zorg een bijdrage te leveren. Dat is een sector waarin de vraag ongelimiteerd is en de middelen beperkt. Dan komt het er echt op aan om eerlijk te delen, kansen te bieden en mensen aan te spreken. Daar valt in de zorg nog een wereld te winnen. Meer breed wilde ik de PvdA meer smoel geven, niet alleen op de zorg, maar door te laten zien dat ook jonge PvdA’ers in de EK een kritisch geluid laten horen en zich zorgen maken over ontwikkelingen in de samenleving, zoals de ongebreidelde vermarkting van voorzieningen, groepen die achterblijven, nieuwkomers, en de groeiende werkloosheid die in mijn kamerperiodes omvangrijker is geworden.

Het spreekwoord zegt: “Tussen droom en daad staan wetten en praktische bezwaren”. Letterlijk gezien heb je in de Eerste Kamer natuurlijk van alles over wetgeving te zeggen. Wat is er van jouw idealen terecht gekomen?
Het is een processie van Echternach: je doet een aantal stappen vooruit, denkt er bijna te zijn, en dan moet je weer een paar stappen terug doen. Per saldo ga je vooruit, maar het gaat langzaam. Zo ervaar ik ook het kamerwerk. Ik denk dat ik op terreinen als zorg, milieu, onderwijs en binnenlandse zaken toch steeds (soms beperkte) bijsturing heb kunnen plegen. Een eerlijker regeling rond het eigen risico in de zorg door goede compensatie voor chronisch zieken en gehandicapten te regelen (die kunnen er immers niets aan doen dat ze ziek zijn, naar de dokter moeten, al hoge zorgkosten hebben en dan ook nog eens een eigen risico per definitie kwijtraken). Maar ook op milieu terrein hebben we natuur en gezondheid beter weten te verankeren in het regeringsbeleid dat steeds meer de economie en de mobiliteit centraal stelde. Samen met Margriet Meindertsma heb ik daar keer op keer op gehamerd en ook borging van natuur- en milieu weten te bewerkstelligen. Dat is dan in wetgeving, want in de uitvoering is het weer wat anders. Ik heb gemerkt dat van Kamerleden continue alertheid gevraagd moet worden op wat de regering en uitvoerders nu eigenlijk met de politieke wensen doen. Soms kom je bedrogen uit. Ik ben zeer alert geworden op uitvoerbaarheid van wetgeving. Daar schort het namelijk vaak aan.

Terug naar mijn verjaardag. Helaas word ik geen lid van de Eerste Kamer dit jaar Ik beschouw je als mijn persoonlijke vertegenwoordiger daar. Welke (ludieke) tips heb je voor mij als aanstaande dertiger?
Dertig is een prachtige leeftijd. Tip 1: kijk uit naar 33, want dat vind ik de meest geweldige leeftijd die ik ooit had. Waarom weet ik niet, maar 33 voelt heerlijk. Verder is een tip om nu – na je investering van de afgelopen 15 tot 20 jaar in jezelf – na te denken wat je ermee gaat doen. Neem de komende jaren om de match tussen jouw eigen ontwikkeling en die van jouw directe omgeving te zoeken. Sta jezelf toe daarin out of the box te denken. Tussen 30 en 40 is het heerlijk om steeds meer te kunnen handelen op ervaring, maar ook om stiekem na te denken over welke nieuwe dingen je daarna zou willen gaan doen. Nieuwe uitdagingen. Maar geniet dus vooral ook van wat je hebt geïnvesteerd in jezelf en in anderen. Dat is mijn belangrijkste conclusie over de dertiger jaren

Op 7 juni beantwoord ik op mijn blog vragen van de mensen die ik in de afgelopen dagen heb geïnterviewd. Wat is jouw vraag aan mij in verband met mijn naderende dertigste verjaardag?
Mijn vraag zou in het verlengde daarvan dus zijn wat jij, over vijf tot tien jaar, zou doen als je de unieke kans hebt om je werkende leven geheel om te gooien en met Marleen samen een nieuwe weg in te slaan. Wat zou die weg kunnen zijn? Mijn tweede vraag luidt: waarin heb jij de afgelopen jaren zoveel geïnvesteerd dat je er de komende jaren voluit van gaat genieten?