Voor het eerst een aflevering gezien van NOS Studio Den Haag. Prima initiatief van de NOS om een eigen online talkshow te maken. Waarom zou je dat eigenlijk niet tenminste drie keer per week doen op de dagen dat de Tweede-Kamer vergadert? Alle ingrediënten zijn immers aanwezig: interessante en actuele inhouden, politici die hun verhaal willen doen en journalisten op een Haagse redactie. Zonder al te hoge ambitie, gewoon een gesprek. Hieronder het debatje tussen Boris van der Ham (D66) en Jack Biskop (CDA).
Tag Archives | Onderwijs
Paradigma shift in denken over onderwijs
Toegegeven. Het is een beetje mosterd na de maaltijd. Van Ken Robinson zijn reeds twee presentaties op Ted.com geplaatst, beide zijn kijkcijferhits. Ook is er in de afgelopen week al op twee blogs die ik volg verwezen naar onderstaande twee filmpjes. Maar. Dat maakt het niet minder interessant om het ook op dit blog te tonen. Een paradigma shift in het onderwijs, Ken Robinson vertelt er boeiend over, hij inspireert mij betrokken te blijven op dit onderwerp. Betrokken te blijven bij de vraag waartoe het onderwijs dient. Te blijven ageren tegen het verouderde systeem waarop het onderwijs in Nederland is gebaseerd.
En hieronder de video van een van de twee presentaties op Ted.com.
Kabinet Rutte en onderwijs
Donderdag aanstaande staat het nieuwe kabinet op het bordes. VVD en CDA leveren de ministers, het beleid wordt ondersteund door de PVV. Vastgelegd in het Regeerakkoord. Aangevuld met een Gedoogakkoord waarin de PVV tegemoet wordt gekomen. Over beide akkoorden kan veel gezegd worden. Op dit blog zal ook ik dat zo af en toe doen. Eerst maar eens het vergrootglas op de onderwijsparagraaf uit het regeerakkoord, het gedoogakkoord besteedt daar geen aandacht aan.
In alle opleidingen komt de kerntaak van het geven van goed onderwijs in voldoende contacturen centraal te staan.
De kerntaak van basisscholen ligt bij taal en rekenen.
Presteren is geen vies woord maar een noodzakelijke voorwaarde. Iedereen in het onderwijs wordt hierop aangesproken: ouders, leraren, leerlingen en schoolbestuurders: de basis op orde, de lat omhoog.
Er komen verplichte leerlingvolgsystemen met uniforme toetsen in het primair en voortgezet onderwijs.
De toegevoegde waarde (leerwinst) gaat zwaarder wegen bij de beoordeling van scholen en instellingen waarbij scholen ook het predicaat excellent kunnen verdienen.
Duidelijke taal. Foute taal. Dat wel. Niemand zal weerspreken dat het leren van basisvaardigheden als rekenen en taal een belangrijke, misschien zelfs wel de belangrijkste, taak van het onderwijs is. Het kabinet Rutte benoemt het zelfs als de kerntaak van basisscholen. Het gevaar is echter dat het onderwijs hiermee vervalt in het op een instrumentele manier aanleren van deze vaardigheden, zónder aandacht te hebben voor 1. de context waarin deze vaardigheden worden eigen gemaakt en 2. de context waarin deze vaardigheden worden toegepast. Uiteindelijk geldt voor taal- en rekenvaardigheden immers ook dat het geen doel op zich is om dit te leren, maar een middel om zelfstandig te kunnen deelnemen aan de maatschappij.
Dit kabinet stimuleert echter de gedachte dat als op de taal- en rekentoetsen maar hoge cijfers worden gescoord de kwaliteit van het onderwijs wordt verhoogd. Dit kabinet stelt het verplicht om uniforme toetsen te gebruiken om het niveau van taal- en rekenvaardigheid van kinderen vast te stellen. Natuurlijk, presteren is geen vies woord, maar waarop? Gaan we samen op de banken als er hoge scores op de verplichte uniforme toetsen worden behaald? Ik niet, die scores zeggen mij namelijk helemaal niets. Het is een momentopname van een vaardigheid waarvan ik de beheersing van kinderen liever vast stel door hen te observeren, door te kijken naar de manier waarop zij het relevantie situaties toepassen. Die uniforme toets zorgt er misschien wel voor dat resultaten onderling kunnen worden vergeleken, over hoe vaardig kinderen werkelijk zijn zeggen die toetsen mij niets.
Het kabinet Rutte, en de aanstaande minister van Onderwijs voorop, stimuleert een verdere eenzijdige focus op rekenen en taal en het meten met gebruik van irrelevante uniforme toetsen. Waar is de aandacht voor brede ontwikkeling van kinderen? Voor de manier waarop zij leren samenwerken? Voor de manier waarop zij leren communiceren met anderen in hun omgeving? Voor hun creativiteit en inlevingsvermogen? Waarom is er geen aandacht voor deze ontwikkeling van kinderen als scholen wordt gevraagd de kwaliteit en toegevoegde waarde van hun onderwijs te verantwoorden? Taal en rekenen is van groot belang, maar er is nog zoveel meer onder de zon. Het voorgenomen kabinetsbeleid doet geen recht aan de ontwikkeling van kinderen in brede zin en de taak van het onderwijs om ook hieraan een bijdrage te leveren.
‘PABO maakt kinderen gehandicapt’
Was ik door mijn proefabo op NRC Next toch bijna de column van Aleid Truijens misgelopen, vandaag in de Volkskrant. Googlenews maakte mij er toch nog op attent. Eerst maar eens een selectie uit haar column, volledig uit het verband gehaald natuurlijk.
Dit kabinet moet voorkomen dat een kwart van de volgende generaties het leven door moet zonder goed te kunnen lezen, schrijven of rekenen. Sluit de route mbo-pabo af.
Een opleiding die niks voorstelt, daar wil je niet heen.
Op het mbo en hbo loop je het risico in zeven jaar competentieleren, met boterzachte eindtermen, weinig kennis op te steken. Zo komen er al jaren mensen voor de klas die de basisvaardigheden zelf nauwelijks beheersen.
Je kunt het onderwijs op veel manieren verbeteren, maar één manier is verreweg het effectiefst: verhoog het opleidingsniveau van de mensen voor de klas. Een sprankje hoop biedt de nieuwe universitaire pabo die dit jaar in Utrecht van start gaat.
Diploma’s stapelen is prachtig, maar haal na het vmbo-t eerst maar eens het havo en daarna eventueel het vwo. Dat biedt enige garantie voor het abstractieniveau van studenten.
Bron: de Volkskrant
Tot zover mevrouw Truijens. Ook van onze studenten maakt een substantieel deel gebruik van de MBO route om op de PABO in te stromen. Zelf ben ik niet precies op de hoogte van de verschillen in bijvoorbeeld studiesucces of abstractieniveau van de verschillende groepen studenten. Ik ga daar op dit moment dus ook geen uitspraken over doen. Wel vind ik dat Aleid Truijens erg gemakkelijk de zwarte piet bij de MBO-PABO route legt voor de teloorgang van het onderwijs, laten we dat met een korreltje zout nemen. De discussie die zij een nieuwe impuls geeft is echter wél interessant.
Natuurlijk spreekt het Finse model ook mij aan. Het zou een geweldige kwaliteitsimpuls voor het onderwijs betekenen als meer academici in het onderwijs zelf werkzaam zijn (of blijven…). Vaak zijn deze mensen alleen werkzaam in beleids- en adviesfuncties buiten de scholen. Of stromen, zoals in mijn geval, door naar het HBO. Met de universitaire lerarenopleiding in Utrecht wordt een begin gemaakt om het opleidingsniveau van de leerkrachten te verhogen. Als over vier jaar deze studenten klaar zijn met hun opleiding moet er vervolgens ook op de scholen voor worden gezorgd dat hun expertise op een goede manier kan worden ingezet en behouden. Professionele samenwerking binnen het team, uitgaande van ieders kwaliteiten en talenten kan dan niet meer vrijblijvend zijn. Dat deze startende leerkrachten automatisch wél zelf voor de klas blijven staan is immers niet zomaar gezegd.
Discussiepunt van Aleid Truijens ter afsluiting: kinderen met een leerkracht die de MBO-PABO route volgde in haar opleiding lopen een verhoogde kans op leerachterstanden. Oriënteer je jezelf als ouder op het opleidingsniveau van de leerkrachten op de school van jouw keuze? Vind je dat noodzakelijk? Bepaalt het mede je keuze?
Kennisarm competentie gericht opleiden
Dat bericht de papieren Volkskrant vandaag, de digitale versie opent met ‘Bedrijfsleven heeft parate kennis niet meer nodig’. Meer duidelijke kop, ook voor het artikel in de ‘echte’ krant. Wat is het probleem?
De parlementaire onderzoekscommissie Onderwijsvernieuwingen, de commissie Dijsselbloem, onderzocht de vier belangrijkste onderwijsvernieuwingen van de afgelopen jaren. Eén van de conclusies was: onderwijsvernieuwingen worden ondoordacht ingevoerd, zonder dat deze (vernieuwende) concepten op (goed, maar ja, wat is goed) wetenschappelijk onderzoek is gestoeld of op draagvlak onder mensen in het onderwijs kan rekenen. Nu staat er toevallig een nieuwe onderwijsvernieuwing op stapel, het invoeren van competentiegericht leren in het MBO. Half politiek Den Haag twijfelt op basis van Dijsselbloem of de invoering van het competentiegericht leren wel ‘Dijsselbloem-proof’ is. Continue Reading →
Begin de dag met een… lease auto?
De krant op de mat: ‘Scholen kopen leraren bij elkaar weg‘.
We lopen er niet mee te koop. We weten dat dit gevoelig kan liggen. We bieden een auto als een docent er om vraagt.
Het ligt gevoelig, ja, maar niet bij mij. Een beetje meer concurrentie kan geen kwaad. Meer excellente leraren, of leraren die werken in meer complexe situaties mogen best extra betaald worden. Vraag en aanbod, zeker om vacatures te vervullen. Het wordt natuurlijk was anders als er straks niemand meer in het Gooi wil werken, daar de salarissen en arbeidsvoorwaarden exhorbitant worden verbeterd en vervolgens de helft van de leraren alleen daar aan de slag wil. Maar een beetje vertrouwen in onze leraren hebben we toch wel? Voor het grote geld moet je sowieso niet in het onderwijs zijn.